- Ο Μαχαράτζι στο Κορλεόνε της Ιταλίας,
3 Ιουλίου 2008, by Jule Kowarsky
- Μια ιστορία από την Ταϊβάν
Στο δρόμο, ανάμεσα στο πλήθος, κοίταζα τα πρόσωπα των ανθρώπων, προσπαθούσα να βρω κάποιον γνωστό μου. Έψαχνα να βρω τον καλύτερό μου φίλο, τον αδελφό μου, την αδελφή μου, έπρεπε να τους βρω. Από την ανατολή μέχρι τη δύση, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο, τα πράγματα άλλαζαν αλλά ποτέ δεν ξέχασα την αναζήτηση μου.
Όταν παντρεύτηκα τον άντρα μου, επειδή είμαστε τόσο ίδιοι, όλοι είπαν: «Αυτός είναι που έψαχνες». Αλλά η καρδιά μου έψαχνε ακόμα. Όταν γεννήθηκε το μωρό μου την παρακολουθούσα, νόμιζα ότι ήταν αυτό το αξιολάτρευτο άτομο που αναζητούσα. Ήμουν ενθουσιασμένη, αλλά η καρδιά μου αναζητούσε ακόμα.
Αυτό συνέβαινε μέχρι που ήρθε κάποιος στη ζωή μου, μου έδωσε ένα πολύτιμο δώρο και είπε, «Αυτό που ψάχνεις βρίσκεται μέσα σου». Τότε πήγα σε άλλο επίπεδο. Τώρα μπορώ να αναπαυτώ. Δεν χρειάζεται να ψάχνω πια. Κάνοντας μια ανασκόπηση, αναζητούσα τον εαυτό μου!
Juichin Lin, Ταϊβάν
- Από το Ισραήλ
10 Απριλίου 2008
Το δημόσιο πρόγραμμα στο Τελ Αβίβ ήταν εξαιρετικό. Ο Mαχαράτζι ήταν μια θύελλα, τόσο δυνατός που κανένας δεν κουνήθηκε. Όταν τελείωσε η εκδήλωση οι άνθρωποι παρέμειναν στις θέσεις τους για πολύ ώρα. Μερικοί από τους καλεσμένους μου ήρθαν και με ρώτησαν, «Αυτό ήταν»;
Ο πατέρας μου ήταν εκεί. Πάντα ήταν ένας σκεπτικιστής. Πριν την εκδήλωση μου είπε «Γιατί δεν γράφει ένα βιβλίο; Θα έλεγε τα ίδια πράγματα και δεν θα χρειαζόταν να ταξιδεύει στον κόσμο». Αλλά μετά την εκδήλωση δεν μπορούσε να φύγει. Η μητέρα μου είπε, «Πάμε». Ο αδελφός μου είπε «Πάμε». Αλλά ο πατέρας μου απλώς καθόταν εκεί, παρόλο που οι περισσότεροι είχαν φύγει.
Στο λόμπυ είπε «Τι όμορφοι άνθρωποι. Μπορείς να δεις ότι τους αρέσει η ειρήνη και τους αρέσει να απολαμβάνουν τη ζωή». Ένας φίλος μου είπε, «Ήταν τόσο δυνατό! Όταν μιλάει, πετάς.»
Την επόμενη μέρα έγινε μια εκδήλωση στο πάρκο. Μπορούσα να δω το πάρκο από το παράθυρο των γονιών μου, ανυπομονούσα, η καρδιά μου χτύπαγε δυνατά.
Ήταν η πρώτη φορά που ασχολήθηκα τόσο πολύ με μια εκδήλωση, και είδα ότι αυτός δεν ακολουθούσε κανένα σχέδιο, κανένα πρόγραμμα. Ακολουθούσε τα αισθήματά του και τα πράγματα άλλαξαν την τελευταία στιγμή. Ήμουν η παρουσιάστρια της εκδήλωσης. Με ρώτησε αν είχα άγχος και έκανα μια αστεία γκριμάτσα. Μου είπε ότι είναι απλά μια ιδέα η ανάγκη να έχουμε πάντα παρουσιαστή και ότι οι παρουσιαστές έχουν τόσο πολύ άγχος που δεν απολαμβάνουν την εκδήλωση. Έτσι, λίγες ώρες πριν αρχίσει η δεύτερη εκδήλωση με βιντεοσκόπησαν να κάνω την παρουσίαση. Ντρεπόμουν λίγο που έβλεπα το πρόσωπό μου στην τεράστια οθόνη, αλλά καλύτερα από το να κάνεις ζωντανά τον παρουσιαστή. Μίλησα και κουβέντιασα μαζί του. Με έκανε να αισθανθώ πολύ άνετα. Είναι τόσο γαλήνιος, κεντραρισμένος, αληθινός. Απλώς μιλώντας μαζί του ήταν μια μεγάλη εμπειρία μάθησης. Μου αρέσει πολύ όταν είμαι εστιασμένη και προσπαθώ να είμαι όταν θυμάμαι αυτή τη συνάντηση – και πιστέψτε με, τη θυμάμαι πολύ συχνά. Μου έδωσε τόσα πολλά, τόσα πολλά.
Σ’ αυτές τις εκδηλώσεις ο Μαχαράτζι ξύπνησε το πάθος για τη ζωή και για την ειρήνη.
(Από την Michali, Τελ Αβίβ)
 |
- Περιμένοντας τον Μαχαράτζι – από τον Mitch Ditkoff
- Χαρούμενος χωρίς λόγο – από τον Mitch Ditkoff
Όταν ήμουν 21 ετών, για 5 λεπτά, πνιγόμουν στον Ατλαντικό ωκεανό. Καθώς βούλιαζα για τρίτη φορά, κοίταξα την ακτή και συνειδητοποίησα ότι αυτή - η τελευταία στιγμή – ήταν η πιο διαυγής στιγμή της ζωής μου. Όλα τα άλλα ήταν σαν ένα καρτούν. Απατηλά, ψεύτικα.
 Στην κατάσταση που βρισκόμουν, μόνο ένα πράγμα ήταν σίγουρο. Ήθελα να ζήσω. Και εκείνη τη στιγμή, την οποία ένοιωθα ότι ήταν η τελευταία, κάτι παράξενο ανέλαβε – παρ’ όλη την εξάντλησή μου – και με έβγαλε στην ακτή. Με έκανε να κουνηθώ… με έκανε να κολυμπήσω… μέχρι που εντελώς εξαντλημένος μπόρεσα τελικά να σταθώ.
Κι όταν το έκανα, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να γονατίσω και να φιλήσω το χώμα. Μετά έκλαψα, τραγούδησα ό,τι παιδικό τραγούδι μπορούσα να σκεφτώ. Εκείνη τη στιγμή του απόλυτου ενθουσιασμού, ήμουν εντελώς άδειος και γεμάτος την ίδια στιγμή. Γεμάτος ευγνωμοσύνη. Ολοκληρωμένος. Δεν χρειαζόμουν τίποτα. Ούτε φιλοσοφία, ούτε θρησκεία, ούτε μονοπάτι, ούτε πολιτική ούτε μέλλον ούτε παρελθόν. Μόνο την απλή χαρά του να είσαι ζωντανός.
Όταν σκέφτομαι τον Μαχαράτζι και αυτό που μου έχει δείξει αισθάνομαι το ίδιο. Με ένα τόσο απλό και αξιαγάπητο τρόπο, με έχει συνδέσει όχι μόνο με τη θέληση να ζω, αλλά με την πρωταρχική δύναμη που με κινεί – αυτό το πράγμα που με έκανε να κολυμπήσω πριν πολλά χρόνια όταν δεν είχε μείνει τίποτα άλλο να δώσω. Ως δάσκαλός μου με έχει μάθει πολλά πράγματα – κι όλα χωρίς βιβλίο. Πώς να υπάρχω, ποιος είμαι. Την αξία της ανθρώπινης ζωής. Πώς να υπάρχω κάθε στιγμή. Τι σημαίνει να εκτιμώ πραγματικά. Και πώς να είμαι μαθητής.
Ως μαθητής του, έχω μάθει ότι δεν έχει σημασία τι ξέρω, αλλά ποιος είμαι. Ή πιο σωστά τι είμαι. Είναι αυτό που θέλουν να αισθανθούν οι ποιητές, ώστε τελικά να έχουν κάτι σημαντικό να γράψουν. Όταν το αισθάνομαι – και το αισθάνομαι πολύ – είμαι χαρούμενος αλλά για κανέναν απολύτως λόγο. Χαρούμενος όπως κάποιος που είναι σε διακοπές διαρκείας. Εντελώς ζωντανός. Ελεύθερος. Ικανοποιημένος με ένα τρόπο που δεν χρειάζεται κάποια δράση για να αποδειχτεί ότι είναι ολοκληρωμένος.
Μιλάω για την αγάπη χωρίς όρους, φίλοι μου. Η μεγάλη αγάπη χωρίς όρους. Χωρίς δεσμά. Ελεύθερο πάρκινγκ στο παιχνίδι μονόπολι. Απροσδόκητα χιονισμένη μέρα, για το παιδί μέσα σου. Το πρώτο φιλί. Η δεύτερη ευκαιρία. Να φτάνεις ενώ είσαι ήδη εκεί. Περισσότερη χαρά απ’ αυτή που είχες ποτέ, χωρίς να συμβαίνει κάτι. Ακριβώς έτσι! Ειρήνη που ξεπερνά κάθε κατανόηση – ακόμα κι όταν χαλάει ο σκληρός σου δίσκος.
Ποιος είναι ο Μαχαράτζι; Αυτό πρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Αυτό που ξέρω είναι: Όταν βρίσκομαι μαζί του, δεν θέλω να φύγω ποτέ. Κι όταν φεύγω, η ζωή μου αρχίζει από την αρχή – οτιδήποτε κι αν ήμουν πριν, μένει πίσω, σαν δεύτερο δέρμα. Αναζωογονημένος, ανανεωμένος, αφυπνισμένος για άλλη μια φορά, επιστρέφω σ’ αυτό που ονομάζω «η ζωή μου» και μένω έκθαμβος. Με μεγάλο σεβασμό στο προσωπικό σου μονοπάτι και κι για όλη τη προσπάθεια που κάνεις να είσαι ελεύθερος.
|
